ಮಾರಿಯಾ ವರ್ಗಾಸ್ ಲೋಸಾನ ಹೆಸರನ್ನು ಯೋಸಾ ಎಂದು ಬರೆಯಬೇಕಂತೆ. ಇದನ್ನು ಬರೆಯುವ ಹೊತ್ತಿಗೆ ನನಗೆ ಅದು ಅರ್ಧಂಬರ್ಧ ಗೊತ್ತಿತ್ತು. ಯೋಸಾ ಎಂದು ಬರೆಯಲು ಧೈರ್ಯ ಸಾಲದೆ ಲೋಸಾ ಎಂದೇ ಬರೆದೆ. ಇದು ಅವನ ಆತ್ಮಕಥೆಯಾದ ಫಿಶ್ ಇನ್ ದ ವಾಟರ್ ನಿಂದ ಆಯ್ದ ಭಾಗಗಳ ಸಂಗ್ರಹ. ತನ್ನ ಅಪ್ಪನನ್ನು ಭೇಟಿಯಾಗಲು ಹೋಗುವ ಬಾಲ್ಯದ ಘಟನೆಯನ್ನು ವರ್ತಮಾನದೊಳಗೆ ಬೆರೆಸಿ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಅಧ್ಯಾಯವನ್ನೇ ಯೋಸಾ ಬರೆದಿದ್ದಾನೆ. ಅದರಿಂದ ಕೆಲವು ಭಾಗಗಳನ್ನಷ್ಟೇ ಎತ್ತಿಕೊಂಡು ಇದನ್ನು ರೂಪಿಸಿದೆ. ಯೋಸಾಗೆ ನೊಬೆಲ್ ಪ್ರಶಸ್ತಿ ಬಂದಾಗ ಪ್ರಜಾವಾಣಿಯ ಸಾಪ್ತಾಹಿಕ ಪುರವಣಿ ಸಂಪಾದಕ ರಘುನಾಥ್ ಚ.ಹ ಕೊಟ್ಟ ಅಸೈನ್ಮೆಂಟ್ನ ಭಾಗವಾಗಿ ಇದನ್ನು ಬರೆಯಬೇಕಾಯಿತು. ಇದು ಪುರವಣಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟವೂ ಆಯಿತು.
ಅವು 1946ರ ಕೊನೆಯ ದಿನಗಳು ಹಾಗೆಯೇ 1947ರ ಆರಂಭದ ದಿನಗಳು. ಆದರೆ ಸಲೇಶಿಯನ್ ಶಾಲೆಯ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳು ಮುಗಿದಿದ್ದವು. ನನ್ನ ಐದನೇ ಗ್ರೇಡ್ ಮುಗಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದೆ. ಬೆಳ್ಳಗಿನ ಬೆಳಕು ಮತ್ತು ಸುಡುವ ಬಿಸಿಯೊಂದಿಗೆ ಪಿಯೂರಕ್ಕೆ ಬೇಸಿಗೆ ಬಂದಿತ್ತು.
ಅಮ್ಮ ತನ್ನ ನಡುಗದ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ ‘ನಿನಗೀಗಾಗಲೇ ಇದು ಗೊತ್ತು… ಅಲ್ವಾ?’ ಎಂದಳು.
‘ಏನು ಗೊತ್ತಿರೋದು?’
‘ನಿಮ್ಮಪ್ಪ ಸತ್ತಿಲ್ಲ ಅನ್ನೋದು ನಿನಗೆ ಗೊತ್ತಲ್ವಾ…?’
‘ಹೌದು… ಹೌದು…’
ಆದರೆ ನನಗದು ಗೊತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ನನಗೆ ಅಂಥದ್ದೊಂದು ಸಣ್ಣ ಅನುಮಾನವೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ನನ್ನಪ್ಪ ಇನ್ನೂ ಬದುಕಿದ್ದಾನಾ? ಇಷ್ಟು ವರ್ಷ ಅವನು ಸತ್ತಿದ್ದಾನೆ ಅಂತ ನಾನಂದುಕೊಂಡಿದ್ದಾಗ ಅವನೆಲ್ಲಿದ್ದ? Continue reading

ಉನ್ನತ ಶಿಕ್ಷಣವೆಂದರೆ ಜ್ಞಾನದ ಸೃಷ್ಟಿಗೆ ಬೇಕಾದ ತರಬೇತಿಯೇ, ಕೌಶಲ್ಯ ವೃದ್ಧಿಯೇ? ಈ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಭಾರತೀಯ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಸ್ಪಷ್ಟ ಉತ್ತರವಿಲ್ಲ. ಉನ್ನತ ಶಿಕ್ಷಣದ ವ್ಯಾಪ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಬರುವ ತಾಂತ್ರಿಕ, ವೈದ್ಯಕೀಯ ಮತ್ತು ಮ್ಯಾನೇಜ್ಮೆಂಟ್ ಕೋರ್ಸ್ಗಳು ಕೌಶಲ್ಯ ವೃದ್ಧಿಯನ್ನು ಮಾತ್ರ ದೃಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿಟ್ಟುಕೊಂಡಿವೆ. ಮಾನವಿಕ ವಿಭಾಗಗಳನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕೆಂಬ ಉದ್ದೇಶದಿಂದ ಇನ್ನೂ ಜೀವಂತವಾಗಿಟ್ಟುಕೊಂಡಿರುವ ಸಾಮಾನ್ಯ ಪದವಿ ವಿಷಯಗಳಲ್ಲಿ ಇತ್ತ ಕೌಶಲ್ಯ ವೃದ್ಧಿಗೆ ಬೇಕಾದ ಅಂಶಗಳೂ ಇಲ್ಲ. ಅತ್ತ ಜ್ಞಾನದ ಸೃಷ್ಟಿಗೆ ಅಗತ್ಯವಿರುವ ಮೂಲಭೂತ ಪಠ್ಯಗಳ ಕಲಿಕೆಯೂ ಇಲ್ಲ. 